Velika preciznost, mali pad zrna, respektabilna energija na velikim udaljenostima i blag trzaj čine metak .270 Vinčester veoma čestim izborom lovaca. Američki karabinski metak .270 Vinčester dokazao se kao jedan od najsvestranijih, najefikasnijih i najpreciznijih lovačkih kalibara na svijetu za lov srneće i jelenske divljači. Efikasnost i upotrebljivost ovog metka tako je duboko usađena u svijest lovaca i sportskih strijelaca da ga mnogi uzimaju kao etalon za poređenje sa drugim karabinskim kalibrima. Priča o ovom veoma popularnom metku vodi nas na početak dvadesetih godina prošlog vijeka. U to vrijeme Sjedinjene Američke Države tek su izašle iz Prvog svjetskog rata a njihov slavom ovjenčani vojnički metak .30-06 Springfield već je bio dokazan i u lovu na praktično svu sjevernoameričku divljač. Međutim, inženjeri i konstruktori fabrike Vinčester odlučili su da odu korak dalje i razviju tipično lovački kalibar, boljih balističkih performansi, pri čemu su najvjerovatnije bili inspirisani tipično njemačkim promjerom zrna od 7 mm. Američka ideja se ogledala u poboljšanju karakteristika metka .30-06 utoliko što bi laborisanje postojeće čaure lakšim zrnom od 7 mm proizvelo razantniju balističku putanju i manji trzaj. Interesantno je napomenuti kako je firma Vinčester bila svjesna da bi označavanje nove municije evropskim metričkim tojest milimetarskim sistemom moglo izazvati odbojnost kod američkih građana. Naime, sjećanja na Špansko-Američki i tek okončani Prvi svjetski rat u to su vrijeme bila još svježa, pa bi se svaka asocijacija na njemačku vojnu municiju kalibra 7X57 ili 8X57 mm, koju je u tim ratovima koristio neprijatelj, mogla negativno odraziti na komercijalnom tržištu. Međutim, inženjeri firme Vinčester odlučili su da kao polaznu osnovu uzmu čauru u to vrijeme već napuštenog metka .30-03 Springfield (7.62 X 65mm). Tako je 1925. godine sužavanjem čaure .30-03 nastao 270 Vinčester laborisan zrnom promjera 0.277 inča tojest 7 mm. Lovački karabinski metak .270 Vinčester strogo uzevši pripada kategoriji municije u kalibrima između 6 i 7 milimetara jer mu je kalibar zapravo 6,9 X 64 ali je po performansama najsličniji metku 7 X 64 (koji je samo nekoliko godina ranije konstruisao i uveo u proizvodnju poznati njemački stručnjak Vilhelm Breneke uz metak 7 X 65 R namijenjen prelamačama).  Čaura metka .270 Vinčester duga je 64,5 mm što znači da je duža od čaure .30-06 Springfild (63,1 mm). Ostale dimenzije čaure su praktično iste. Ukupna dužina metka .270 Vinčester ne ide preko 84,8 mm. Maksimalni dozvoljeni pritisak je nešto veći od metka metka .30-06 i iznosi 450 MPa. Kompanija Vinčester je sa novim metkom uvela i obrtno-čepni karabin Modela 54 što se će se pokazati kao pun pogodak. Lovci i strijelci nisu krili oduševljenje novim kalibrom koji se na većim daljinama pokazao bolje od svih tada dostupnih srednjih kalibara. U početku je laborisan zrnima mase od 100 do 160 grejna (6,5 – 10,4 g). Današnja lepeza zrna je široka: 5,85 g (90 grejna), 6,5 g (100 grejna), 8,44 g (130 grejna), 9.7 grama (150 grejna) i 10.7 g (165 grejna). Zrna od 130 i 150 grejna (8,4 i 9,7 grama) daleko su najpopularnija. Pojedina zrna idu preko 1000 metara u sekundi i donose na cilj veliku energiju. Za ovaj metak je karakteristično da sa povećanjem daljine odstrela ne pada rapidno energija kao što je to slučaj kod pojedinih drugih kalibara. Krupna divljač po pravilu pada “u vatri” i na preko 300 metara ako je hitac plasiran u vitalnu zonu. Poznat je po tome da će bez problema sa dobro izabranim zrnom i precizno nanišanjenim hicem oboriti čak i losa ne velikim udaljenostima. O svinji i jelenu da i ne govorimo. Iako nije postigao uspjeh odmah po uvođenju, tokom narednih decenija, a naročito u periodu poslije Drugog svjetskog rata, .270 Vinčester je stekao veliku popularnost među lovcima ali i sportskim strijelcima (gađanje metalnih silueta), svrstavši ga među najpopularnije i najčešće korišćene karabinske kelibre širom sveta. Ne postoji niti jedna fabrika municije na svijetu koja danas u svom proizvodnom asortimanu nema ovaj metak.  Isto važi i za proizvođače oružja na međunarodnom planu koji danas nude sve vrste obrtnočepnih, pravočepnih i poluautomatskih karabina kao i jednometne prelamače (kiplauf) u ovom kalibru. Za ogromnu popularnost kalibra .270 Vinčester u svijetu umnogome je zaslužan američki lovac i znalac iz oblasti lovne balistike Džek O'Konor  koji je svu divljač, od kojota do grizlija lovio upravo ovim kalibrom. Svoja iskustva pretočio je u tekstove a za .270 imao je samo riječi hvale. Bez obzira na hvalospjeve u tekstovima Džeka O'Konora, metak .270 Vinčester pročuo se po izvanrednoj preciznosti za šta dobrim dijelom može zahvaliti malom trzanju, pa samim tim i mirnijem nišanjenju. Prema nedavnom istraživanju američkog lovačkog magazina “Shooting Times”, karabinski metak .270 Vinčester se po popularnosti nalazi na drugom mjestu u svijetu – odmah iza legendarnog .30-06. Piše: Draško Dragosavljević

Sve do pojave bezdimnog baruta najefikasniji puščani projektili bili su velikog kalibra i mase a njihov terminalno-balistički efekat bio je sličan onom koji proizvodi vrh strijele sa više oštrih sječiva – veliki prečnik projektila proizvodio je široku ulaznu ranu i strijelni kanal što je za posljedicu imalo veliki gubitak krvi. Međutim, početkom dvadesetog vijeka, pojava bezdimnog baruta unijeće novi faktor u terminalno-balističku jednačinu. Velike početne brzine donijele su razantnije putanje, šire rane i ubitačnije terminalno-balističke efekte.  Kako su balističari i konstruktori metaka podizali vrijednosti početnih brzina tako su masa i kalibar zrna smanjivani da bi se kompenzovao jak trzaj. Jedan od prvih balističara iz predmetnog perioda, koji je eksperimentisao sa velikim početnim brzinama i malim kalibrima lovačkih karabinskih metaka, bio je američki advokat Čarls Njutn (Charles Newton), čovjek koji je 1912. godine konstruisao metak .22 Hi Power za fabriku Sevidž (Savage). Projektil metka kalibra .22 Hi Power mase 70 grejna imao je za ono vrijeme ekstremnu početnu brzinu od 2790 stopa po sekundi. Njutn će nekoliko godina kasnije razviti i jači metak. Kao polaznu osnovu uzeo je čauru metka .30 06, skratio je za jednu četvrtinu inča i suzio na kalibar .22 te uglavio dugačko zrno mase 90 grejna čime je dobio metak .22 Newton. Istorijski gledano, upravo metak .22 Newton poslužiće kao osnova za ultra-brzi metak .22-250 Remington. Nakon niza eksperimenata Njutn je izgubio interesovanje za dalji rad i usavršavanje a metak .22 Newton ležaće neko vrijeme u zapećku sve dok Njutnov prijatelj, oružar Džeri Gebi, ne bude privučen njegovim potencijalom. Za vrijeme dok Njutn eksperimentiše sa žestokom karabinskom municijom malog kalibra paralelno se odvija druga priča. Naime, kapetan američke vojske i balističar po imenu Grosvener Votkins potpisao je sredinom tridesetih godina prošlog vijeka ugovor sa firmom Vinčester. U to vrijeme, populani karabinski meci u kalibru .22 bili su .218 Bee, .22 Hornet i naravno .22 Hi Power. Votkins je zapravo u svom radu tragao za optimalnim omjerom snage i performansi karabinske municije u kalibru .22. Odlučio se za čauru metka .250-3000 Sevidž kao polaznu osnovu. U toku nekoliko godina razvoja, Votkins će eksperimentisati sa dimenzijama čaura, uglovima ramena, brzinama i pritiscima. Pa ipak, kada je došlo vrijeme da Vinčester u proizvodnju uvede novorazvijeni Votkinsov metak, umjesto njegove konstrukcije firma se odlučila za metak .220 Swift, koji se bazirao na čauri metka 6mm Lee Navy umjesto čaure metka .250-3000 Sevidž, kako je zamislio kapetan Votkins. Iako razočaran, Votkins je nastavio rad na konstruisanju metka prema vlastitim zamislima. Udružio se sa pomenutim oružarom Džerijem Gebijem koji je ekperimentisao sa metkom .22 Newton. Tako nastaje metak nazvan .22 Varminter. S obzirom da je naziv toga metka bio zaštićen autorskim pravima, oružari koji su željeli napraviti puške u ovom kalibru, a kako bi izbjegli kršenje autorskih prava, municiju su jednostavno nazivali .22-250. Ubrzo će početi Drugi svjetski rat i razvoj metka .22 Varminter ondnosno .22-250 morao je biti odložen. Još više problema donijelo je uvođenje metka .222 Remingotn koji je stekao veliku popularnost odmah po uvođenju početkom 1950. godine. Jedini metak koji je mogao ugroziti njegovu slavu bio je u tom trenutku zaboravljeni .22 Varminter. Prvi korak napraviće firma Brauning i 1963. godine uvesti pušku u ovom rijetkom “vajldket” kalibru koji tada niko nije proizvodio već su strijelci sami punili municiju. Tek 1965. godine fabrika Remington započinje proizvodnju municije zvanično nazvane .22-250 Remington i karabina Remington 700. Performanse metka .22-250 Metak .22-250 u osnovi predstavlja specijalizovani kalibar za odstrel štetočina, zahvalan je za ručno laborisanje i ima takmičarsku primjenu ali u praksi se najčešće koristi za dalekomentni lov divljači srednje veličine u saglasju za zakonskim odredbama. Najprikladniji je za lov životninja mase do 40 kilograma do maksimalnih 60 kilograma. Teža divljač do 80 kilograma zahtijeva verziranog strijelca i precizno plasiran hitac. Treba takođe imati na umu da visoke početne brzine karakteristične za ovaj kalibar proizvode najbolje terminalno-balističke hidrostatičke efekte do 120 metara (radi se o hidro-dinamičkom djelovanju brzih projektila na tkiva bogata tečnošću odnosno efektima koji nastaju predavanjem kinetičke energije projektila takvim tkivima). Najčešće korišćena zrna su mase 50 i 55 grejna. Prema priručniku američke fabrike baruta Hodgdon (The Hodgdon data manual, 26. edicija) metak kalibra .22-250 Remington napunjen sa 35 grejna baruta H380 i laborisan zrnom mase 50 grejna (3.2g) postiže brzinu na ustima cijevi od 1066 m/s. Sa 38 grejna istog baruta i zrnom od 55 grejna (3.6g) brzina na ustima cijevi biće 1133 m/s. U tabelama su dati podaci za municiju PPU produkcije sa zrnima SP mase 50 i 55 grejna. Naravno, brzine na ustima cijevi sa zrnima od 40 grejna (2.6g) idu i do 1,287 m/s. Većina vlasnika lovačkih karabina u kalibru .22-250 smatra da je taj metak idealan za lov srneće divljači, pogotovo na daljinama većim od 200 metara. Federalov metak 22-250 Sierra GameKing sa zrnom BTHP od 55 grejna i brzinom od 1122 m/s pokazao se kao odličan za tu namjenu. U principu za .22-250 Remington važi pravilo da u lovu na srndaća treba koristiti tvrđa i teža zrna. Dosta lovaca takođe smatra da je ovaj kalibar prejak za lisicu ali idealan za odstrel vuka. Interesantno je napomenuti da su britanske i australijske elitne specijalne vojne jedinice (SAS i SASR) tokom osamdesetih godina prošlog vijeka u naoružanju imale obrtno-čepne finske karabine sistema Tikka M55 u kalibru .22 – 250 Remington. Te puške bile su namijenjene za urbanu antiterorističku borbu a kalibar .22-250 Remington izabran je specijalno zbog svoje brzine, razantnosti trajektorije, preciznosti i male probojnosti zrna koje neće rikošetirati. Piše: Draško Dragosavljević

Poznati američki režiser Majkl Ćimino stekao je svjetsku slavu kultnim antiratnim filmom Lovac na jelene, remek-djelom iz 1978. godine. Naslov jednog od njegovih ranijih djela, kriminalističkog filma iz 1974. o dva pljačkaša koji obijaju sef u banci pomoću protiv-avionskog topa kalibra 20 mm, u bivšoj SFRJ je “preveden” kao “Kalibar 20 za specijalistu”. Procijenjeno je da naslov originala “Thunderbolt and Lightfoot” jugoslovenskoj bioskopskoj publici neće biti dovoljno atraktivan i privlačan, pa je srpsko-hrvatski “prepjev” trebao naglasiti visoku profesionalnost glavnog junaka i zazvučati kao naslov kakvog rasnog akcionog filma.  Pitate se, kakve to veze ima sa sačmenom patronom kalibra 20 ? Pa, nikakve, osim što se iz jugoslovenskog naslova može zaključiti da obijači koriste sačmaru kalibra 20 za obijanje sefova, jer nisu navedeni milimetri kraj brojčane oznake kalibra topovske granate od 20 mm. Šalu na stranu. Analogija se ogleda u tome da sačmeni metak kalibra 20 upravo jeste za “specijalistu”, jer traži oštro lovačko oko, koncentraciju i mirnu ruku.  Dva kod nas najčešće upotrebljavana sačmena metka su, kao što je poznato, patrone kalibra 12 i 16. Međutim, jedan manji broj lovaca, iz različitih razloga, rado lovi kalibrom 20 i u njega se kune. Često su to odlični strijelci, sa naslijeđenim oružjem, od mladosti naviknuti na ovaj kalibar, lovci koji žestokim “dvanaesticama” pa i blažim “šesnaestkama” uvijek pretpostavljaju laganu, elegantnu i spretnu pušku “dvadeseticu”, prijatniju za pucanje i cjelodnenvno nošenje. Municija kalibra 20 nastala je u isto vrijeme kada i daleko popularniji kalibri 16 i 12. U početku, a govorimo o sredini devetnaestog vijeka (1860. godina) kada su se pojavili prvi sjedinjeni sačmeni meci, čaure su izrađivane od mesinga a potom, ekonomičnosti i praktičnosti radi, proizvode se kartonske čaure. Američki Remington je šezdesetih godina prošlog vijeka uveo moderne plastične čaure. U prvoj polovini dvadesetog vijeka vladalo je popularno mišljenje da je lovačka municija kalibra 20 namijenjena ženama i djeci. To svakako nije tačno, bez obzira što su puške u ovom kalibru često bile i još jesu prvi izbor mladih i onih slabe konstitucije. Međutim,  kako je tokom godina konstrukcija lovačkih patrona usavršavana, čaure postajale kvalitetnije, baruti potentniji a lepeza sačmenih punjenja veća, pokazalo se da “dvadesetica” ne zaostaje bitno za svojim snažnijim bratom kalibra 12.  Tada dolazi do popularizacije ovog metka, prvenstveno u Americi ali i Evropi. Lovac iz okoline Banjaluke, sa kojim smo razgovarali, dugo lovi metkom kalibra 20, ima samo riječi hvale za njega uz opasku kako protivnici i kritičari “dvadeseticu” zapravo nisu ni probali. Ko je jednom proba, kaže, teško da će se vratiti na kalibar 12. Preporučuje ga svima: “U lovu ćete biti ravnopravni sa lovcima koji love puškama kalibra 12 ali za razliku od njih nosićete lakšu i elegantniju pušku koja manje trza, što će itekako doći do izražaja kada se više puca”. Ovaj lovac ima dvije puške kalibra 20/76, koji ima malo jači udarac u rame od 20/70, ali je, kako kaže,  daleko prijatniji od udarca u rame kalibra 12/76. Objašnjava da je snop sačme kalibra 20 nešto razvučeniji i duži od kalibra 12, koji ima više perifernih kuglica na streljačkoj meti. Priznaje da 12 jeste moćniji ali takođe tvrdi da 20 u praksi nije ni po čemu inferioran u odnosu na 12. Najčešće lovi patronom 20/70 sa punjenjem od 30 grama a 20/76 koristi samo po jakom vjetru ili po mrazu. “Ja skoro svu sitnu divljač lovim sa čokovima 0,25 i 0,5 i sačmom od 28 grama, rjeđe 32 grama”, kaže naš sagovornik. Puškom dvadeseticom, kaže, divljač treba smireno ispratiti pa tek onda pucati, za razliku od puške kalibra 12, gdje je potrebno samo nanijeti nišan u pravcu divljači i pritisnuti okidač. Prečnik duše cijevi sačmarica kalibra 20 iznosi 15,7 milimetara. Čaure su duge 70 i 76 milimetara. Kalibar 20 je idealan kalibar za lov sitne divljači, od prepelice do zeca, ali i više nego dovoljan za drugu divljač. Municija nije skupa, posip sačme je odličan a preciznost i energija jedinačnog projektila dovoljni za divlje svinje. Zanimljiv balistički podatak – jedinačno zrno mase 17,7 grama napušta usta sačmarice kalibra 20/76 brzinom od 518 m/s, što je početna brzina zrna od 19 grama moćnog revolverskog kalibra .454 Casull. Iskusni lovci, koji love poluautomatskim sačmaricama, kažu da slabije laboracije municije kalibra 20 rade pouzdanije, bez obzira na vrstu poluautomatskog sistema rada, nego što je to slučaj kod pucanja slabijih laboracija iz pušaka kalibra 12. Valja podvući da je u prošlom vijeku uspostavljen standard prema kojem čaure sačmene municije kalibra 20 moraju biti žute boje. To je učinjeno iz razloga da se spriječe nesrećni slučajevi uzrokovani nepažnjom, kada lovac ima više sačmarica u različitim kalibrima. Naime, sačmeni metak kalibra 20 može lako da se umetne u cijev kalibra 12, gdje će se zaglaviti, a ako bi neko nepažljiv u ležište postavio i ispucao patronu kalibra 12 došlo bi do eksplozije, prskanja cijevi i teških povreda strijelca. Zapamtite – ako je čaura žuta, radi se o kalibru 20! Piše: Draško Dragosavljević

Nakon Prvog svjetskog rata, pobijeđenom Njemačkom carstvu odnosno novouspostavljenoj Vajmarskoj republici su kroz Versajski ugovor uvedene različite zabrane, a neke od njih odnosile su se i na posjedovanje lovačkih karabina u omiljenom njemačkom vojnom kalibru 8 x 57 (7,9 x 57). Odredbe Versajskog ugovora su između dva rata postepeno slabile ali i poslužile njemačkim balističarima kao inspiracija da razviju nove vrste i tipove lovačkih metaka za karabine sistema Mauzer M98. Bio je u pitanju i njemački ponos – ako već zemlje pobjednice uvode stroge zabrane i kontrole, Nijemci će iznaći rješenje i smisliti nešto još bolje, jače i brže u istom kalibru od 8 milimetara. U praskozorje Drugog svjetskog rata, 1939. godine, poznata njemačka fabrika municije RWS (Rheinisch-Westfälischen Sprengstoff-Fabriken) uvela je dva sasvim nova lovačka karabinska metka. Radilo se o do tada najjačoj municiji u kalibrima 6,5 i 8 mm. Čaura je za oba kalibra bila vrlo moderne konstrukcije, bez ivice, duga 68 mm i imala je veliku zapreminu odnosno veliko barutno punjenje.  Bili su to meci 6,5 x 68 i 8 x 68 S. Oba ova metka konstruisao je njemački oružar, lovni balističar i fabrikant August Šiler, vlasnik fabrike “August Schüler Waffenfabrik” iz grada Zula, u saradnji sa stručnjacima firme RWS. Šiler je jedan od prvih oružara koji je konstruisao potpuno novu municiju za određenu popularnu vrstu puške. Metak 8 x 68 S zamislio je kao tipični magnum kalibar razantne putanje za daleko pucanje na svu evropsku ali i afričku divljač “tanke kože”. Novi metak bio je veoma potentan – zrno od 200 grejna (12,96 grama) imalo je brzinu na ustima cijevi od preko 880 m/s što je zaista impozantno uzimajući u obzir vrijeme nastanka ove municije. Oznaka “S”, kao i kod vojnog metka 8 x 57 IS, govorila je da se radi o novom bušenju cijevi od 8 mm (novom kalibru) –  promjer između polja je 7,9 mm a razmak između žljebova iznosi 8,2 mm. Pokazalo se međutim da su standardni magacini na karabinima M98 prekratki za novu municiju tako duge čaure (68 milimetara) pa su morali biti modifikovani odnosno  produženi glodanjem. Proizvodnja na taj način adaptiranih lovačkih karabina u novom magnum kalibru tek je uhodavana kada je započeo Drugi svjetski rat i 8 x 68 S mora čekati bolja vremena kada će se dokazati u dužoj poslijeratnoj praksi. Početkom 1960-ih godina prošlog vijeka, nakon zanavljanja njemačke industrije sportskog i lovačkog oružja, metak 8 x 68 S doživio je slavu koju je dugo čekao i to prvenstveno među evropskim lovcima a ta slava traje i danas.  U Evropi su ovim kalibrom uglavnom lovljeni jelen, los i medvjed. Među američkim lovcima bio je popularan u lovu na medvjeda i losa, u Australiji su njime lovljeni vodeni bivoli dok je u Africi ovim kalibrom lovljena praktično sva divljač, osim one za čiji je lov zakon strogo propisao dozvoljene grupe kalibara.  To je trajalo sve do sredine 1980-ih godina prošlog vijeka, kada dolazi do malog porasta popularnosti 8 x 68 S među lovcima koji su tražili zanimljive alternative lako dobavljivoj standardnoj municiji. Ukupno četiri karabinska njemačka metka baziraju se na Šilerovoj čauri od 68 milimetara – 8 x 68mmS i 6.5 x 68mm nastali su 1939. godine, .375 Hölderlin uveden je 2007. a posljednja konstrukcija, 8.5 x 68mm Fanzoj, proizvodi se od 2012. godine. Oblik čaure omogućava njeno pouzdano uvođenje i izvlačenje iz ležišta metka i u najekstremnijim uslovima lova. Metak RWS 8X68 S sa zrnom tipa “EVOLUTION” mase 13 grama (balističkog koeficijenta 0,35) razvija početnu brzinu od 895 m/s i energiju na ustima  cijevi od 5207 džula. Brzina na 100 metara iznosi 807 m/s sa energijom od 4233 džula.  Na 200 metara brzina je 724 m/s uz energiju 3407 džula dok na 300 metara zrno ima 2713 džula energije pri brzini od 646 m/s. Uobičajeni korak uvijanja u cijevima kalibra 8 x 68 S sa 4 žlijeba iznosi 1:11 inča (1:280 mm). U Evropi 8 x 68 S danas spada u klasike dok Amerikanci na njega gledaju kao na egzotičan kalibar. Postoji i razlog za to. Njegovo postepeno stagniranje prouzrokovao je neznanto slabiji metak iste kategorije ali sa daleko agresivnijim nastupom i po broju proizvedenog oružja i po količini i dobavljivosti municije u cijelom svijetu – .300 Winchester Magnum. Druga Šilerova konstrukcija, metak 6,5 x 68 u svoje vrijeme je bio najjači metak u ovom kalibru i pokazao se izvrsno na ekstremnim udaljenostima u lovu na divokoze u visokoplaninskim lovištima. Ipak, teške puške koje zahtijeva ovaj metak sa vrlo visokim barutnim pritiskom, nisu pogodne za cjelodnevno nošenje i teške uslove planinskog lova. 6,5 x 68 je jedno vrijeme rađen i u verziji sa vijencem (R) za prelamače, ali je proizvodnja ove municije zbog male potražnje obustavljena. Piše: Draško Dragosavljević

Prvobitno vojnički metak .308 Vinčester uveden je u lovnu praksu 1952. godine. Dozvoljava kraći zatvarač i lakšu pušku a neznanto je slabiji od svog prethodnika .30 06 Springfield. Metak .308 Vinčester započeo je svoj veoma uspješni život u ranim 1950-im godinama i razvijen je prvenstveno kao službeni vojni metak Sjevernoatlantske alijanse (NATO-a) koji će zamijeniti vremešnog američkog ratnog veterana – metak .30 06 Springfield. Nesumnjivo jedan od najuticajnijih i najpopularnijih metaka 20. vijeka .30-‘06 Springfield služio je svoju matičnu zemlju ponosno u oba svjetska rata. Taj metak je takođe do današnjeg dana ostao izuzetno popularan lovački kalibar kako u matičnoj zemlji tako i u ostatku svijeta, uključujući tu i naše lovce. Međutim, po završetku Drugog svjetskog rata Američka vlada započela je obimna istraživanja sa ciljem da metak .30 06 dobije dostojnog nasljednika, što bližih karakteristika, ali u kompaktnijem i lakšem pakovanju prilagođenom savremenom automatskom pješadijskom naoružanju. Osnovna ideja je dakle bila da se konstruiše metak koji će imati približno iste ili slične balističke performanse dokazanom metku .30 06 s tim da je čaura morala biti znatno kraća kako bi i akcije budućih modernih poluautomatskih i automatskih pušaka bile kraće, lakše i kompaktnije a trzaj blaži i podnošljiviji uz bolju kontrolu.  Inženjeri i balističari su kao polaznu osnovu uzeli metak .300 Savage (7.62×47), nastao još 1920-ih godina sa sličnom idejom, i rad na novom metku je počeo. Poslije niza eksperimenata i studija nastao je službeni vojni metak 7.62×51mm NATO T65, prečnika zrna istog kao .30 06 (što je bilo veoma važno zbog postojećih alata) ali čaure kraće za 12 milimetara (evropska oznaka metka .30 06 Springfield je 7,62 x 63mm). Prvobitna, originalna vojna oznaka metka .308 Vinčester je evropska i izražena je u milimetrima (7.62 × 51mm). Sa druge strane civilna odnosno lovačka (komercijalna) verzija ovoga metka ima anglo-američku oznaku u inčima a ono što je posebno zanimljivo jeste činjenica da je predstavljena dvije godine ranije nego što je 7,62NATO postao službeni vojni metak. Za nastanak službenog standardnog  metka novouspostavljenog Sjevernoatlantskog saveza najviše se veže ime poznate američke firme Winchester. I dok je vojska vršila poslednje eksperimente sa novim metkom, firma Winchester nije mogla sačuvati tajnu pa je 7.62×51mm tojest njegova sportsko-lovačka verzija .308 Winchester do civilnih strijelaca stigla dvije godine ranije nego u kasarne!  Prva puška koja je ovaj metak donijela u lovišta 1952. godine bio je dobro poznati Vinčesterov karabin Model 70 sa kratkom akcijom.  Metak je odmah doživio veliki uspjeh pokazavši se jednako preciznim i efikasnim poput svog prethodnika sa dužom čaurom a puška u novom kalibru bila je lakša i priručnija zahvaljujući kraćem zatvaraču. Prednosti metka .308 Winchester Prednosti koje je svojom pojavom metak .308 Winchester donio na scenu ima mnogo. Metak predstavlja odlično pogođenu kombinaciju dužine čaure (koja omogućava kratki zatvarač), prečnika projektila, mase, brzine i podnošljivog trzaja.   Po spoljašnjim dimenzijama metak .308 Winchester i 7,62×51 NATO su potpuno identični. Flašasta čaura bez ivica duga je po CIP  51,18 mm, prečnik dna čaure je 12,01 mm,  ugao ramena čaure iznosi 40 stepeni a zrno je prečnika 0,309 inča ili 7,85 mm. Maksimalna dozvoljena dužina metka je 71,12 mm. .308 Winchester je dostupan kroz sve vrste pušaka – obrtno-čepne karabine, poluautomatske puške, polužne repetirke, pumparice, jednometke sa blok ili nekim drugim tipom zatvarača i prelamače. Fabričkih laboracija ima u izobilju, sve su visokog kvaliteta i proizvode se širom svijeta. Zahvalan je za ručno punjenje zbog takođe lako dostupne široke lepeze elemenata (zrna, čaure, baruti, kapisle) bilo gdje u svijetu.  Preciznost je obično veoma dobra uz vrlo mala odstupanja a razantnost trajektorije je sasvim dovoljna da podmiri sve lovačke potrebe. Kada se u balističkim tablicama uporede novi .308 i stari .30 06, lako se može vidjeti da je .308 uprkos značajno kraćoj čauri neobično sličan svome prethodniku i konkurentu po energiji i brzini na ustima cijevi. Razlika se obično kreće od 8 do 15%. Primjera radi, prosječna energija komercijalnog metka .308 na ustima cijevi je oko 3670 džula a brzina zrna na ustima od oko 700 m/s, dok takođe komercijalna municija .30 06 ima energiju od oko 3950 džula i početna brzinu od oko 800 m/s pod istim uslovima (24 inča duga cijev). Kao što se može zaključiti, ovo je veoma mali gubitak energije metka .308 Vinčester posebno ako imamo na umu njegovu glavnu prednost – on dozvoljava kraći zatvarač i lakšu pušku, posebno kada se radi o obrtno-čepnim karabinima, što je naravno od velikog značaja svakom lovcu.  Kada je riječ o koraku uvijanja, cijevi karabina većine proizvođača u ovom kalibru imaju korake uvijanja od 1:10 do 1:12 koji pokrivaju težine zrna od 130 do 180 grejna. Taj veoma popularni i rašireni metak i sam je poslužio kao osnova za čitavu paletu novih kalibara. To su .243 Winchester, .260 Remington, 7mm-08 Rem., .338 Federal,   .358 Winchester i .307 Winchester. Sve to su u osnovi meci .308 čija je čaura modifikovana da primi zrna različitih kalibara i vrsta. Za ovaj lovački metak postoji ogromna ponuda zrna raznih konstrukcija i težina, počev od 7,1 g (110 grejna) do 13 g (200 grejna). Metak .308 Win. je svoju popularnost i reputaciju preciznog, ubitačnog i svestranog metka izgradio najviše kroz zrna mase od 140 do 180 grejna. Lovac naoružan obrtno-čepnim karabinom opremljenim optikom i u kalibru .308 Win. sa kvalitetnom fabričkom ili ručno punjenom municijom laborisanom zrnima mase od 150 do 180 grena spreman je da izađe na megdan skoro svakoj srednjoj i krupnoj divljači na svijetu.   Ogroman raspon i dostupnost različitih konstrukcija zrna dodatno naglašava univerzalnost ove ubitačne kombincije – lagano zrno tanke polukošuljice od 125 grena za predatore, brzo eskpandirajuće zrno od 150 grejna za divljač veličine srdnaća ili antilope i tvrđe zrno sa kontrolisanom eskpanzijom  od 165 do 180 grena za krupnu divljač poput jelena, jelena lopatara, losa i krupnog medvjeda. Konkretno, lovac sa puškom u kalibru .308 Win na raspolaganju ima ogroman izbor zrna sa standardnom polukošuljicom i olovnim jezgrom ali isto tako i tzv. “bonded” zrna kod kojih su jezgro i košuljica sljubljeni odnosno spojeni, preko djelimično monolitnih zrna (koja kombinuju karakteristike zrna spojene košuljice i